Heil Hitler in de trein.

Onlangs werd een prachtige dag ruw verstoord.

De dag was zo mooi begonnen:

met mijn vrouw maakte ik een wandeling langs de grachten van Amsterdam,

waarna we via een stukje Vondelpark op het Museumplein uitkwamen.

Wat wil je nog meer als je van die stad houdt.

Mijn aandacht was onderweg wel getroffen door de struikelstenen,

die je langs de Amsterdamse grachten erg veel vindt.

Stenen met zo’n simpele, hartverscheurende, boodschap:

-de naam van de Joodse Amsterdammers,

-het kamp waarheen zij waren afgevoerd

-de plek en datum van de moord…

De voorjaarszon deed de koperen stenen oplichten en zette me regelmatig stil.

Daar zijn die struikelstenen ook voor bedoeld.

Dat we dit nooit vergeten.

En stil worden.

Gelukkig mag je zoiets op een mooie dag ook weer loslaten,

maar ‘s avonds terug in de trein waren die struikelstenen er weer.

De stilte van onze treincoupé werd verstoord door twee aangeschoten jonge mannen.

Wij kiezen er bewust voor om dan niet weg te gaan, wij willen niet zomaar een signaal van afwijzing geven.

Je weet maar nooit op wat voor manier je elkaar je verbinding kan maken.

Die open houding kwam op scherp te staan

toen één van de jongens zijn rechterhand strekte en riep:

“Heil Hitler, dood aan de Joden”.

Dan kun je niet stil blijven.

Maar wat is de wijze manier om te spreken?

Het lukte mij niet goed om mijn boosheid te verbergen

toen ik hen opriep om onmiddellijk op te houden.

Dan stijgt de spanning.

Mijn vrouw kon met haar ervaring in het onderwijs de boosheid wegfilteren

en deze jongens rustig vertellen dat het niet kon.

Er waren twee meisje bij,

die het enerzijds genant vonden,

maar ook wel interessant.

Zij zeiden: “mevrouw u moet dit niet zo serieus nemen”.

Maar wij bleven bij onze overtuiging:

dit is serieus en moet stoppen.

Enigzins verongelijkt

( ‘we leven in een vrij land, we mogen toch zeggen wat we willen’

‘bent u van de politie?’ )

hielden die jongens zich verder in.

Het had gewerkt om het gesprek aan te gaan, om verbinding te zoeken.

Zo wil ik in het leven staan.

Maar het voelde als een wankel evenwicht.

En ik maak me grote zorgen.