Onlangs werd een prachtige dag ruw verstoord. De dag was zo mooi begonnen: met mijn vrouw maakte ik een wandeling langs de grachten van Amsterdam, waarna we via een stukje Vondelpark op het Museumplein uitkwamen. Wat wil je nog meer als je van die stad houdt. Mijn aandacht was onderweg wel getroffen door de struikelstenen, die je langs de Amsterdamse grachten erg veel vindt. Stenen met zo’n simpele, hartverscheurende, boodschap: -de naam van de Joodse Amsterdammers, -het

Supervisie is een leerweg die enige tijd in beslag neemt en je zo de ruimte geeft voor langduriger reflectie

Met veel genoegen werk ik regelmatig mee aan een retraite in stilte Dat is altijd weer een opbouwend moment. Voor de deelnemers betekent het drie dagen bezinning. Dagen van rust en ruimte en zo goed als volledige stilte. Tijd om de Bijbel te lezen, na te denken en richting te (her)vinden in je leven. Voor ons als begeleidend team is het niet zo heel erg rustig en stil, want de begeleidingsgesprekken, de lezingen en de vieringen, vragen veel inzet en organisatie. Maar ik wor

We zijn na corona inmiddels wel gewend aan online vergaderen. En ook aan online begeleiding. Dat leek aanvankelijk misschien behelpen. Je zou zeggen dat bij begeleiding het vooral gaat om persoonlijk contact. En dat daarvoor de echte persoonlijke ontmoeting, in één ruimte, de voorkeur heeft. Daar valt enerzijds wat voor te zeggen. Ik merk in contacten dat er intuitief weerstand kan zijn tegen in een intensieve begeleiding via een beeldscherm. Om echt vertrouwd te zijn moeten